WONINGNOOD DOOR BERT DE KORTE

Woningnood in Amsterdam 

Het is nu bijna niet te geloven, maar vlak na de oorlog was er een overschot aan huisvesting.

Mijn ouders mochten een half jaar gratis huren, daarnaast werd het hele huis gewit en behangen.

Door veranderde wetgeving en de vrouwenemancipatie in de jaren 60 van de vorige eeuw werd het makkelijker om te scheiden, dat gaf druk op de huizenmarkt.

De komst van de gastarbeiders met bijbehorende gezinsherenigingen en asielzoekers, die ook allemaal moesten wonen zorgde dat het tekort verder groeide.

Getrouwde stelletjes moesten noodgedwongen inwonen bij een van de ouders, of er werd een zolder ingericht.

De woningnood was een feit!

Het antwoord van de politiek was de bouw van De Bijlmer, Molenwijk, Banne, Holendrecht enz.

Toen Suriname onafhankelijk werd in 1975 kwamen heel veel rijksgenoten naar Amsterdam, en voornamelijk naar de Bijlmer.

De koopmarkt werd gestimuleerd door een premie A regeling, een door de aardgasbaten gefinancierde subsidie voor Jan modaal en veel Amsterdammers verhuisden naar Heerhugowaard en Purmerend en later naar Almere.

Maar dat alles bleek een druppel op een gloeiende plaat. 

Nu viel het in de jaren zeventig en tachtig nog mee, wie het durfde kon kraken, iets waar ik destijds ook dankbaar gebruik van heb gemaakt. Een ‘gedoog recht’ dat uiteindelijk door de kraakbeweging zelf om zeep is geholpen. De beweging kreeg een anarchistische karakter en dat zinde Den Haag niet. Maar dat is mijn mening.

Nadat in maart COVID-19 genadeloos toesloeg werd er een voorstel ingediend om de jaarlijkse huurverhoging dit jaar niet door te zetten, aangezien veel gezinnen in de financiƫle problemen kwamen door verlies van werk en inkomen.

De door ons gekozen volksvertegenwoordigers weigerde af te zien van de huurverhoging, je vraagt je af voor wie ze daar zitten… niet voor het volk, dat is duidelijk.

Als ik met mooi weer door de grachten vaart en her en der mensen ziet wonen op gammele bootjes denk ik terug aan de politicus Jan Scheafer, een ware volksvertegenwoordiger. Een befaamde uitspraak van hem was: “In gelul kun je niet wonen.” Albertus de Korte