SP wethouder Ivens biedt geen oplossing voor huisuitzetting gezin met kind

Busra Simsirel spreekt in.

Gisteren kregen Busra Simsirel, Frans Ondunk (namens de Huurdersvereniging Oost) en Abel Heijkamp (namens de Bond Precaire Woonvormen) elk drie minuten de tijd om bij de vergadering van de Amsterdamse gemeenteraadscommissie Wonen hun afschuw te uiten over de flexhuurpolitiek van woningcorporatie De Key. Ook activisten van Niet te Koop! en Doorbraak waren aanwezig. De aanwezige raadsleden en SP-wethouder Laurens Ivens hoorden het verhaal van Busra braaf aan, maar deden geen concrete toezegging om te voorkomen dat zij, haar man en hun baby van acht maanden per 1 oktober dakloos worden gemaakt door De Key.

Het raadsdebat dat na de insprekers volgde, bleef steken in vrijblijvende verbale abstracties over bureaucratische “verschotting” en “verkokering” bij de gemeentelijke diensten. Zowel de wethouder als vrijwel alle raadsleden draaiden om de hete brij heen. Niemand benoemde nadrukkelijk dat huisuitzettingen als die van Busra en haar gezin de logische maar verschrikkelijke consequentie zijn van het gevoerde flexbeleid, dat de woon- en bestaansonzekerheid steeds meer vergroot. Alleen GroenLinks-raadslid Jorrit Nuijens, die op 12 september ook bij de actie bij De Key was, viel de wethouder nog wel behoorlijk aan. De bij de commissievergadering ook aanwezige gemeentelijke Kinderombudsman Anne Martien van der Does vergrootte de druk op de wethouder gelukkig nog een beetje met haar eigen kritiek op de toenemende huisuitzettingen.

Uit het verslag over de commissievergadering van Niet Te Koop blijkt treffend wat de houding van de raadsleden en de wethouder was: “De Kinderombudspersoon sprak over kinderen van gescheiden ouders, minima-inkomens, vrouwen die geslagen worden en dat kinderen nooit slachtoffer mogen worden van dingen die hun ouders doen. Mee eens. Maar wat niet besproken werd in de vergadering die volgde na het inspreken, is dat het flexsysteem onhoudbaar is. Als je in vier jaar afstudeert, moet je daarna nog zes jaar overbruggen voor je kans maakt op een slecht onderhouden sociale huurwoning. Er wordt gedaan alsof je dankbaar moet zijn dat er überhaupt voorzieningen zijn voor ‘probleemgevallen’, maar… wonen is een recht! Busra – en veel van de 374 andere gezinnen – zijn helemaal geen probleemgevallen. De woningmarkt is het probleem, niet de individuen die uit noodzaak flexcontracten tekenen. Als je, net als Busra, altijd braaf je huur betaalt, tijdig afstudeert, geen alcoholproblematiek hebt, niet geslagen wordt en een betaalde baan hebt, dan ben je niet urgent. Het enige probleem is dat ze dakloos op straat staat met haar man en baby. Dat is volgens De Key en de gemeente niet ‘erg’ genoeg voor een nieuwe woning. Geen van de aanwezige politic durfden het beestje bij de naam te noemen: het probleem is niet dat er niet genoeg gedaan wordt voor de écht erge urgente gevallen. Ze zouden niet moeten debatteren over de ergste gevallen en hoe je mensen opvangt die het écht slecht hebben: ze zouden moeten praten over hoe je zo snel mogelijk van het flexhuren af komt. Het probleem is de flexibilisering zelf.”

Bond Precaire Woonvormen-medewerker Heijkamp kreeg niet de gelegenheid om zijn hele praatje te houden. Daarom hieronder de integrale tekst daarvan.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>